چرا گذاشتى على را و با كسى برادرى نكردى پس رسول گفت نگذاشتم او را مگر براى نفس خود كه برادر خود كنم . و عن على عليه السّلام : كنت اذا سألت عن رسول اللّه أعطانى ، و اذا سكت ابتدانى « 1 » . بودم چنان كه هرگاه سؤال مىكردمى از رسول صلّى اللّه عليه و آله ببخشودى به من مطلوب مرا او هرگاه خاموش شدمى آن حضرت ابتدا به سخن كردى . و عن جابر : ان الرسول دعا عليا يوم الطائف ، فانتجبه « 2 » . بدرستى كه رسول صلّى اللّه عليه و آله در روز طايف على را بخواند پس برگزيد او را ، و چون رسول به مدينه آمد صحابه اندكى بودند رسول صلّى اللّه عليه و آله بناى مسجد كرد و صحابه را گفت جمله درهاى خانه را به مسجد گشايند تا شما يك‌دست باشيد و از احوال يكديگر اطلاع يابيد . چون اسلام قوت گرفت جبرئيل فرود آمد بفرمود كه جمله درها را برآوردند الّا از آن رسول و على « 3 » . رسول گفت : لا يحل لاحد يستطرقه غيرى ، و غيرك . حلال نيست احدى را كه راه به مسجد كند غير من و تو . براء عازب روايت كرد كه رسول با على گفت « انت منى ، و أنا منك » و بر اين جمله اخبار كه از كتب مخالفان نقل كردم استدلال مىتوان ساخت كه على نفس رسول بود و حكم على حكم رسول بود و چنان كه تقدم بر رسول ضلالت است تقدم بر على حكم همين دارد . دليل بيست و نهم ، عن جابر بن عبد اللّه الانصار عن رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله انه قال : من سره أن يحيى حياتى ، و يموت موتى ، و يدخل جنة عدن غرسها ربى ، فليول عليا من بعدى ، و ليقتد باولاده من بعده ، فانهم خلقوا من طينى ، رزقوا علما و فهما ، فويل للمكذبين بفضلهم من امتى ، لا ينالهم شفاعتى « 4 » . يعنى كس كه خوش حال باشد و شادمان باشد با آنكه زندگانى كند چون زندگانى من و بميرد چون مردن من و داخل شود صحن بهشت را كه غرس آن نموده و درخت‌ها نشانده در وى پروردگار من پس بايد كه دوست دارد على را بعد از من و بايد كه اقتدا كند به اولاد او بعد از او چه بدرستى كه ايشان آفريده شده‌اند از طينت من و

--> ادامه صفحه قبل فقط به لفظ قبل نقل شده است . ( 1 ) - بحار الانوار 26 / 153 و 37 / 73 ( 2 ) - اسرار الامامة ص 184 به نقل سنن ترمذى 5 / 303 و مناقب ابن مغازلى ص 432 . البته فانتجاه نقل شده كه صحيح هم همين است . ( 3 ) - دلائل الصدق 2 / 260 و مستدرك الصحيحين باب 1731 ح 4688 ( 4 ) - شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد 9 / 116 و بحار الانوار 40 / 83